Ik dacht vooral dat ik het beter moest kunnen

Een mailtje van de directeur was genoeg om mijn hart in mijn keel te laten kloppen, nog voor ik wist wat erin stond. ‘s Nachts schrok ik wakker met de gedachte dat ik iets verkeerd had gedaan, Wat er dan precies niet goed gegaan was wist ik niet, maar ik lag er wel uren over na te denken.

Op mijn werk was er van alles aan de hand. Het management maakte keuzes die ik niet begreep, met mijn leidinggevende klikte het niet en de manier waarop er met mensen werd omgegaan ging me steeds meer tegenstaan. Toch ging ik niet uitzoeken wat er op mijn werk niet klopte, maar wat er mis was met mij. Ik vond dat ik minder onzeker moest worden, beter tegen druk moest kunnen en me dingen veel minder persoonlijk moest aantrekken.

Bovendien was er een hypotheek, hadden we inmiddels drie kinderen en was mijn salaris niet bepaald optioneel. 'Gewoon doorgaan' leek de enige verstandige conclusie. Dus werd ik heel goed in volhouden. Maar ondertussen controleerde ik wel elke mail drie keer voor ik hem verstuurde en woog ik elk woord voor ik het uitsprak. Ik deed zo m'n best, maar vroeg me steeds vaker af: 'waarom lukt het dan niet gewoon'.

Het wrange is dat ik als HR- en verzuimadviseur wist hoe dit ging

Ik had tientallen mensen tegenover me gehad die ‘het gaat wel hoor’ zeiden, maar bij een beetje doorvragen ‘en hoe gaat het nu echt?’ in tranen uitbarstten. Ik herkende het bij iedereen, behalve in de spiegel.

Dit wil ik nooit meer

Op een ochtend pakte ik de telefoon, niet om te zeggen dat ik later kwam, maar dat ik niet kwam. Ik kende de vragen die zouden komen, omdat ik ze zelf zo vaak had gesteld. Alleen was ik nu degene die moest zeggen dat het echt niet meer ging.

Niet lang daarna werd mijn arbeidsovereenkomst beëindigd met wederzijds goedvinden, wat gezellig klinkt voor iets wat het natuurlijk helemaal niet was.

Daar zat ik dan, thuis, verdrietig en met het gevoel dat ik had gefaald. Ik voelde me klein, ik twijfelde aan alles wat ik nog zou kunnen, voelde me zo machteloos dat ik niet eens wist waar ik moest beginnen. Maar één ding wist ik zeker: dit wil ik nooit meer

Uiteindelijk ontdekte ik wat ik al die tijd had gemist. Er waren dingen in mijn werk waar ik ontzettend veel last van had. Maar in plaats van serieus te nemen wat het met mij deed, wat ik allang merkte aan mijn slaap, de constante spanning en twijfel, in hoe ik thuis niet was wie ik wilde zijn, bleef ik zoeken naar wat ik aan mezelf moest verbeteren. Wat ik moest doen om errmee om te kunnen gaan.

Daar was ik veel te lang mee doorgegaan. Totdat ik begon te begrijpen dat ik niet alles hoefde te leren verdragen. Dat ik mocht onderzoeken wat ik zelf wilde en nodig had. En dat ik daar vervolgens ook iets mee mocht doen

Toen draaide er iets om. Niet meer: hoe houd ik dit vol? Maar: wat als ik gewoon mag kiezen voor wat voor mij goed voelt?

Ik besloot niet terug te gaan naar een soortgelijke functie. Ik gaf mezelf de ruimte om me verder te verdiepen in waar ik blij van werd:
mensen en waarom ze doen wat ze doen, zeker wanneer de spanning oploopt.

Ik volgde opleidingen in stress en gedrag en begon mijn eigen praktijk.

De vrouwen met wie ik werk weten vaak bestwel waar hun spanning vandaan komt. Een conflict op het werk, een leidinggevende met wie het niet botert of veranderingen waar ze moeite mee hebben.

Ze proberen de situatie op te lossen, er beter mee om te gaan of zichzelf aan te passen. Ondertussen blijven ze piekeren, twijfelen ze steeds meer aan zichzelf en loopt de spanning verder op.
En thuis gaat het leven gewoon door. Met een gezin, een huishouden en allerlei verantwoordelijkheden die ook aandacht vragen.

Ik help ze om weer rust te krijgen en niet langer alleen maar bezig te zijn met hoe ze met de situatie moeten omgaan. Maar ook serieus te nemen wat ze er zelf van vinden, wat ze voelen en wat ze willen.

Zodat ze weer op zichzelf durven vertrouwen en keuzes kunnen maken waar zélf achter staan.

En wie zit er dan tegenover je

Een Noord-Hollandse moeder van drie dochters, die het heerlijk vindt dat we de liefde voor het paard met elkaar kunnen delen. Ik hou van diepgang, maar niet van ingewikkeld doen. Van gevoel, maar met beide benen op de grond. En tussen de serieuze dingen door wordt er gelukkig ook gewoon gelachen.

En als je na het lezen denkt: volgens mij begrijpt zij wel waar ik mee zit, zullen we dan gewoon even bellen?.

Laten we elkaar spreken!