Ik dacht vooral dat ik het beter moest kunnen

Een mailtje van de directeur was genoeg om mijn hart in mijn keel te laten kloppen, nog voor ik wist wat erin stond. ‘s Nachts lag ik wakker omdat ik bang was dat ik iets verkeerd had gedaan, Wat dan precies wist ik eigenlijk niet, maar ik lag er wel uren over na te denken.

Met mijn leidinggevende liep het niet lekker, ik kon me niet vinden in bepaalde beslissingen en ik had steeds meer moeite met de manier waarop we ons werk moesten doen. Ik had daar echt last van en bleef erover nadenken, ook als ik allang thuis was. Waardoor ik veel minder geduld en energie had voor mijn gezin dan ik zou willen.

Toch dacht ik niet: zit ik eigenlijk nog wel op mijn plek? Maar ik dacht: wat is er mis met mij?

Ik vond dat ik beter met druk en verandering moest leren omgaan, minder onzeker moest worden, me dingen niet zo persoonlijk moest aantrekken. Anderen konden het toch ook? Ik deed heel erg mijn best om het goed te doen. Maar hoe meer ik dat deed, hoe angstiger ik werd om iets verkeerd te doen.

Ergens anders gaan werken klonk eenvoudig, maar dat voelde voor mij helemaal niet zo. Met een hypotheek en drie kinderen gaf ik niet zomaar mijn zekerheid op.

Dus ik ging door.

Het wrange is dat ik als HR- en verzuimadviseur wist hoe dit ging

Ik had tientallen mensen tegenover me gehad die 'het gaat wel hoor' zeiden, maar bij een beetje doorvragen in tranen uitbarstten. Ik herkende de signalen van langdurige spanning van een afstand. Maar mezelf had ik wijsgemaakt dat ik gewoon wat steviger in mijn schoenen moest leren staan.

Tot het niet meer ging

Ik hield het niet meer vol. Ik meldde me ziek en niet lang daarna kwam er een einde aan mijn dienstverband. Ik voelde me zo rot, alsof ik had gefaald omdat het me niet meer lukte.

Uiteindelijk ontdekte ik wat ik al die tijd niet had gezien

Ik wist heus dat het niet zo goed ging. Alleen had ik daar steeds dezelfde conclusie aan verbonden: dat lag aan mij. Ik moest het beter doen. En omdat dat maar niet lukte, ging ik steeds meer aan mezelf twijfelen.

Terwijl ik me nooit serieus had afgevraagd waarom ik zo mijn best deed om te blijven functioneren in een situatie waarin ik me duidelijk niet prettig voelde.

Alsof het feit dat ik ergens moeite mee had, automatisch betekende dat ik tekortschoot en iets aan mezelf moest verbeteren

Daar wilde ik niet langer in blijven geloven. Ik stopte met sterker of minder gevoelig te willen zijn. Met vinden dat ik hetzelfde moest kunnen als een ander.

Ik nam eindelijk serieus wat situaties met mij deden, wat ik daarbij voelde en wat ik zelf wilde en nodig had. Natuurlijk had ik nog steeds verantwoordelijkheden en moest ik rekening houden met de gevolgen van mijn keuzes. Maar dat betekende niet dat ik mezelf overal maar in moest schikken.

Gaandeweg zag ik dat ik dat ook buiten mijn werk deed. Rekening houden met anderen, me aanpassen, liever iets voor mezelf houden dan ergens een punt van maken. Het was zo vanzelfsprekend geworden dat ik nauwelijks doorhad hoe vaak ik aan mezelf voorbijging.

Ik leerde achter mezelf te staan, ook als anderen er anders over dachten. En dat gaf enorm veel rust. Ik hoefde niet meer voortdurend tegen mijn eigen gevoel in te gaan.

Ik besloot niet terug te gaan naar een soortgelijke functie in HR en verzuim, maar het directe contact met mensen wilde ik zeker niet achter me laten. Ik gaf mezelf de ruimte om me verder te verdiepen in menselijk gedrag en wat er gebeurt als stress en spanning oplopen. Ik volgde verschillende opleidingen en begon mijn eigen praktijk.

In de vrouwen die nu bij mij komen, herken ik veel van mezelf van toen.

Ook zij zitten in een situatie die ze behoorlijk raakt. Ze proberen er iets aan te doen, zoeken naar oplossingen of vinden dat ze er zelf beter mee om moeten gaan. Maar wat ze ook doen, de spanning blijft. Ze houden zich groot en hopen dat het snel beter wordt. Ondertussen gaan ze steeds meer aan zichzelf twijfelen en zijn ze er de hele dag mee bezig. Terwijl het leven ook gewoon door gaat. Met een gezin, huishouden en verantwoordelijkheden die aandacht vragen.

Ik help ze om weer rust en helderheid te krijgen. Door samen te kijken naar wat er speelt, wat ze zelf willen en wat het tegenhoudt om verder te komen.

Zodat ze niet langer alleen zoeken naar hoe het allemaal beter moet, maar weer durven vertrouwen op hun eigen oordeel en keuzes maken die goed voelen.

En wie zit er dan tegenover je

Een Noord-Hollandse moeder van drie dochters, die het heerlijk vindt dat we de liefde voor het paard met elkaar kunnen delen. Ik hou van diepgang, maar niet van ingewikkeld doen. Van naar je gevoel luisteren, maar met beide benen op de grond. En tussen de serieuze dingen door wordt er gelukkig ook gewoon gelachen.

En als je na het lezen denkt: volgens mij begrijpt zij wel waar ik mee zit, zullen we dan gewoon even bellen?.

Laten we elkaar spreken!