Je weet al een tijdje dat het zo niet verder kan. En toch blijf je wachten.
Tot de situatie op je werk zich oplost. Tot het thuis rustiger wordt.
Tot je zeker genoeg bent om iets te veranderen.
Dat moment komt maar niet.
Dat weet jij ook.
Als zelfs een vrije dag je geen rust meer geeft,
weet je dat het niet ligt aan de drukte alleen.
ChooseHer – The Inner Shift
Zodat je van binnenuit rust creëert — in plaats van wachten tot alles buiten je klopt.
Als zelfs een vrije dag je geen rust meer geeft,
weet je dat het niet ligt aan de drukte alleen.
ChooseHer – The Inner Shift
Zodat je van binnenuit rust creëert — in plaats van wachten tot alles buiten je klopt.
Van buitenaf ziet je leven er goed uit.
Een baan. Een gezin. Genoeg om dankbaar voor te zijn.
Ondanks dat, gaat het niet goed. Al een tijdje niet.
Misschien was er een moment — gedoe op het werk, onrust thuis, een conflict — waarop iets knapte. Of eindelijk voelbaar werd. Sindsdien gaat de spanning niet meer weg. Voel je constant druk,
protesteert je lijf en kom je er in je hoofd niet meer uit.
Alsof er steeds twee stemmen met elkaar in gesprek zijn.
De één zegt: even doorzetten, het valt wel mee. De ander fluistert: dit gaat niet goed zo.
en wat je eigenlijk echt voelt, zeg je liever niet hardop.
Dat je niet alleen moe bent van de drukte — maar van jezelf en het altijd willen begrijpen.
Van de ander, de situatie, waarom het zo gelopen is. Altijd analyseren, verklaren, en het nooit gewoon kunnen laten
Dat je moe bent van de strenge stem in je hoofd.
Die de lat steeds hoger legt. Niet alleen in wat je doet, maar ook in hoe je je moet voelen. Dat het je allemaal niet zo mag raken. Dat je er gewoon mee om moet kunnen gaan.
Dat je moe bent van het verdienen.
Van je plek als moeder, professional, als partner. Alsof je nooit gewoon genoeg bent— maar het steeds weer moet bewijzen met wat je doet.
Dat je moe bent van het gladstrijken.
Van sferen bewaken. Conflicten voor zijn. Dingen zeggen op de juiste manier zodat niemand zich aangevallen voelt. Van de constante sociale rekensom die je maakt voordat je je mond opendoet.
Dat je moe bent van 'smile through it'
Van sterk lijken terwijl je vanbinnen twijfelt. Van 'het gaat goed' zeggen omdat je niet wilt zeuren. Want anderen hebben het ook druk.
Dat je moe bent van het hopen dat niemand het ziet.
Dat niemand doorvraagt en merkt dat het niet goed gaat. Omdat dat voelt als falen.
Dit zijn geen losse klachten. Het is wat er gebeurt als je jezelf als vanzelfsprekend overslaat. Zo lang dat het normaal is geworden.
Terwijl je heel erg je best doet om het goed te doen
Niet alleen voor alles en iedereen om je heen. Je probeert ook aan jezelf te denken. Door een grens te stellen, iets te laten vallen. Je hebt zelfs gedacht aan een baan met minde uren. Tijd voor jezelf genomen en er met je vriendinnen over gesproken. Het gaf misschien wat lucht, maar de spanning is terug en dat frustreert mateloos.
Niet omdat je het verkeerd deed. Maar omdat je het elke keer zocht in de buitenkant. In een betere situatie. In minder op je bord en in meer begrip van de ander.
De buitenkant wisselt daardoor misschien een beetje. Maar vanbinnen, waar de stress en onrust echt zit, verandert er niets structureels.
Want hoe je leidinggevende naar je kijkt. Of de sfeer thuis goed is en je man blij. Hoe het gaat met de kinderen en of de vriendschap goed voelt en daar heel hard voor werken omdat dat jou 'goed doet'.
Is jezelf van buitenaf aansturen. Dat is niet gek. Dat is logische omdat je dat zo geleerd hebt en gewend bent.
Ergens ben je gaan geloven dat jouw ' okayheid' afhankelijk is van wat er buiten je gebeurt.
Van feedback. Van goedkeuring. Van hoe het loopt.
En dat werkt. Tot het niet meer werkt. En dat is nu.
Een zenuwstelsel dat leert dat de buitenwereld de bron is van rust, blijft daar ook naar zoeken. Altijd. Het wacht op het sein dat het veilig is om te ontspannen. Op bevestiging dat je het goed doet. Op het moment dat iedereen tevreden is en jij eindelijk mag landen.
Dat sein komt zelden. En als het komt, duurt het niet lang. Want de buitenwereld is niet stabiel.
Die wisselt. Die stelt teleur. Die vraagt steeds iets nieuws.
Wanneer jij blijft reageren op wat er buiten je gebeurt om je goed te voelen, dan bepaalt de situatie of dat lukt. Wat een ander doet of zegt bepaalt of je ontspant. Of het thuis rustig is bepaalt of jij rustig bent.
Je bent afhankelijk van dingen waar je geen controle over hebt.
En dat is uitputtend.
Die wisselt. Die stelt teleur. Die vraagt steeds iets nieuws.
Wanneer jij blijft reageren op wat er buiten je gebeurt om je goed te voelen, dan bepaalt de situatie of dat lukt. Wat een ander doet of zegt bepaalt of je ontspant. Of het thuis rustig is bepaalt of jij rustig bent.
Je bent afhankelijk van dingen waar je geen controle over hebt.
En dat is uitputtend.
" Ze zeggen: stel grenzen, zeg vaker nee. Maar als je diep vanbinnen niet weet waarvoor of waartegen — los van wat de situatie vraagt, los van wat anderen van je verwachten — dan is een grens stellen gewoon een andere manier van reageren op de buitenkant. Je stelt hem omdat 'het moet'. Niet omdat je vanuit jezelf voelt:
Wat er ontbreekt is geen betere strategie, meer discipline, of een slimmere planning.
Wat er ontbreekt ben jij. Als vertrekpunt.
omdat je jezelf steeds als laatste meeneemt. Of helemaal overslaat.
Zolang dat zo blijft, verandert er niets.
Het enige wat wél structureel werkt, is leren om bij jezelf te beginnen. Niet als sluitstuk, als je aan iedereen hebt gedacht. Maar als vertrekpunt. Zodat wat je daarna doet — een grens, een keuze, een gesprek — komt vanuit jou. Niet vanuit wat de situatie of een ander van je vraagt, maar vanuit wat goed is voor jou.
Dat is een verschuiving. En die verschuiving is te leren.
Soms is één gesprek genoeg om te weten of iets voor jou is.
Daar begint ChooseHer - The Inner Shift
Niet om jezelf te verbeteren of als zelfzorgproject. Maar zodat jij stopt met wachten tot de buitenwereld klopt of het je toestaat — en leert om vanuit vertrouwen in jezelf te bewegen.
Zodat je niet langer afhankelijk bent van wat een ander van je vindt, wat logisch lijkt, of je genoeg hebt gedaan — voordat jij mag kiezen voor wat voor jou klopt en goed is.
Dat is de shift
en zo voelt het als je hem maakt
de stress en spanning is veel minder. Niet omdat al je problemen zijn opgelost — maar omdat jij daarin niet langer tegen jezelf in leeft en dat geeft rust.
onzekerheid beslist niet meer over jou. Dat doe je gewoon lekker zelf.
die vraag over je baan kun je eindelijk beantwoorden. Niet omdat iemand je vertelt wat je moet doen — maar omdat jij weet wat jij wilt
een conflict of lastige situatie komt in bewewing of lost op. Niet omdat je het perfect aanpakt, maar omdat je weet wat jij daarin nodig hebt en dat kunt zeggen ook
je hebt een vrije dag en je ontspant echt. Gewoon. Zonder schuldgevoel, zonder dat je hoofd alweer vooruitloopt.
je voelt stevigheid in jezelf. Niet omdat iemand anders bevestigt dat het klopt of dat jij lekker bezig bent, maar omdat jij het zelf voelt.
alles moeten volhouden voelt als een nutteloze stratgie. Op je tenen lopen in je eigen leven, dat is verleden tijd.
onrust en gedoe blijft in het leven. Maar jij gaat er niet meer aan onderdoor — omdat jij er bent voor jezelf als het moeilijk wordt
je handelt vanuit wat je voelt, weet of nodig hebt, in plaats vanuit stress, angst of de verwachtingen van een ander.
eindelijk zeg je wat je al te lang voor je hield. Niet omdat het moet, maar omdat je het voelt.
rustig geef je je mening, trek je een grens of kies je bewust om iets wel of niet te doen. Zonder jezelf daarna uren te moeten overtuigen dat het juist was.
het voelt veilig om iets los te laten wat heel lang logisch leek, maar niet langer klopt voor jou en waar je nu staat.
Jouw Inner Shift verloopt langs 6 bewezen stappen uit - ChooseHer - The Method
Herkenbaar, haalbaar en concreet.
1. Voelen - je gevoel is geen foutmelding
Je hebt geleerd om je gevoel weg te duwen. Te fixen, of te parkeren. Want als je het toelaat, moet je er ook iets mee. En dat is spannend als je niet weet wat het je wil vertellen of waar het heen gaat.
Hier leer je iets anders: je gevoel niet oplossen, maar begrijpen. Het is geen probleem. Het is een richting. En zolang je het blijft wegduwen, weet je niet waarheen.
2. Verzachten - minder druk, niet meer discipline
Je piekert, analyseert, corrigeert en spreekt jezelf vaker streng toe dan je doorhebt. Ergens ben je gaan geloven dat het pas beter gaat als jij beter bent. Een betere moeder. Een betere vrouw. Efficiënter. Leuker. Sterker. Alleen: het wordt niet rustiger van nóg beter je best doen. Hier verschuift dat. Niet naar meer discipline. Maar naar minder druk op jezelf
3. Verstillen - stoppen met jezelf op scherp zetten
Je leeft in je hoofd. Bezig met gisteren. Vooruit naar wat er nog moet. Wat als. Straks. Had ik maar.
Tot je merkt: ik wil gewoon rust. Alleen: rust krijg je niet door harder te denken. Niet door nóg iets op te lossen.
Rust ontstaat als jij stopt met jezelf steeds op scherp te zetten.
Hier leer je vertragen. Niet om minder te doen, maar om vanbinnen niet steeds aan te staan. Daar wordt het stiller van.
4. Verbinden - terugkeren naar jezelf
Je bent er voor iedereen. Je regelt. Lost op. Denkt vooruit. Maar met jezelf ben je het contact kwijtgeraakt. Je weet precies wat een ander nodig heeft. Maar als het over jou gaat, ga je twijfelen. Hier leer je weer merken wat voor jóu belangrijk is. Niet in theorie, maar in het moment zelf. Wat klopt hier voor mij? Wat heb ík nu nodig? Je leert jezelf weer meenemen in je keuzes — niet pas als alles en iedereen tevreden is, maar terwijl het leven gewoon doorgaat.
5. Vertrouwen - eerder bewegen, minder wachten op bevestiging
Je wacht vaak tot je het zeker weet. Tot iemand anders bevestigt dat het klopt. Tot je voelt dat het "mag". Maar die zekerheid komt zelden vooraf. In deze stap leer je eerder te bewegen. Niet roekeloos, maar vanuit wat je eigenlijk al weet. Je leert minder te twijfelen aan jezelf en minder te leunen op de mening van anderen. Zodat je keuzes maakt omdat ze voor jóu kloppen. Ook als ze spannend zijn. Ook als niet iedereen het begrijpt.
6. Verwezenlijken - zichtbaar anders in je dagelijks leven
Dit is waar het zichtbaar wordt in je dagelijks leven. Niet alleen in grote besluiten, maar juist in kleine momenten waarop je anders kiest dan je gewend was. Je zegt iets wél. Je laat iets los. Je stopt eerder. Voordat je over je eigen grens gaat. En dáár zit de shift. Niet omdat je af en toe iets anders doet — maar omdat je anders in jezelf staat. Je leeft niet meer op wilskracht, maar vanuit jezelf.
Om de shift te maken...
hoef je niet elke ochtend te mediteren. Of grote beslissingen te nemen waar je niet aan toe bent.
Niet over je baan. Niet over je relatie. Niet over hoe je leven er over vijf jaar uit moet zien.
We gaan niet uitzoeken wat er in het verleden allemaal is mis gegaan.
Je hoeft jezelf niet te verbeteren.
Je hoeft alleen te stoppen met jezelf overslaan.
Dat is het. Niet meer. Niet minder.
Want de rust die je zoekt zit niet aan het einde van een lijst met dingen die je nog moet doen. Ze zit in het loslaten van de overtuiging dat jij eerst beter moet worden voordat belangrijk mag zijn.
Dat is waar we beginnen.
Zij stonden waar jij nu staat
"Ik wist precies wat er niet klopte. Maar ik kon er niks mee."
Op mijn werk kwam een nieuwe collega. En dat klikte gewoon niet. Ze ging met mijn ideeën aan de haal, trok alle aandacht naar zich toe en als ik iets zei negeerde ze dat. Ik voelde me steeds kleiner.
Maar ik deed er niks mee. Want ik twijfelde ook. Misschien overdreef ik wel. Ik ben ook best gevoelig.
Thuis liep ook het nodige. Op een gegeven moment merkte ik dat ik constant gespannen was. Zo erg dat ik bang was dat ik overspannen zou raken.
Wat Marlies me als eerste liet voelen, niet begrijpen maar voelen, is dat mijn grens er gewoon mag zijn. Zonder dat ik het eerst twintig keer moest controleren.
Dat klinkt simpel. Maar voor mij was het nieuw.
Nu merk ik het eerder. En in plaats van twijfelen of ik me aanstel, weet ik inmiddels: wat voor mij waar is. En dat mag ik zeggen ook.
Mijn onzekerheid is niet helemaal weg. Maar ik heb ook iets wat ik eerder niet had. Een soort rust. Ik voel me sterk genoeg om gewoon mezelf te zijn, ook als zij de ruimte inneemt.
Dat had ik een jaar geleden niet voor mogelijk gehouden.
Roos 32
moeder van 2
"Ik ben niet iemand die snel om hulp vraagt. Ik regel het liever zelf."
Maar ik merkte dat ik steeds meer moeite had met kritiek op mijn werk. Ik liep er dan dagen mee rond. Analyseerde het, vroeg me steeds af wat ik fout had gedaan waardoor ik meer en meer op mijn tenen ging lopen.
Mijn man begreep het niet helemaal waarom ik het zo lastig vond. 'Laat het toch los' zei hij dan. Hij bedoelde het goed, maar het hielp niet want daardoor voelde ik nog meer dat het aan mij lag. Dat anderen het wel gewoon konden en ik blijkbaar niet.
Bij Marlies ontdekte ik dat die kritiek me niet alleen raakte omdat mijn leidinggevende iets zei. Het raakte iets wat er al veel langer zat. Dat inzicht alleen al gaf me lucht.
Ik vind kritiek nog steeds niet leuk. Maar ik raak er niet meer helemaal door van slag. Ik sta er even bij stil en dan bepaal ik zelf wat ik ermee doe. Dat voelt als het verschil tussen meegezogen worden en met beide benen op de grond staan.
Ik had niet verwacht dat vier maanden zoveel zou doen. Het is niet zo dat mijn leven anders is. Maar ik heb wel het gevoel dat ik dat nu ben!
Sarah, 36
Ik ben Marlies. Moeder van 3 dochters.
Ik ken dit gevoel van binnenuit.
Sterk aan de buitenkant. Twijfelend vanbinnen. Rekening houdend met alles en iedereen, behalve met mezelf.
Gedoe op mijn werk. Een opgroeiend gezin. En het gevoel dat ik maar moest blijven gaan, terwijl het vanbinnen allang niet meer klopte, zorgde voor veel stress.
Toen mijn dienstverband pijnlijk eindigde besefte ik: het lag niet aan dat ik sterker of beter moest worden en zelfs niet aan de situatie. Maar aan de volgorde.
Ik had mezelf nooit als uitgangspunt genomen. Eindelijk luisteren naar wat ik al voelde — dat veranderde alles.
Stap voor stap ging ik anders bewegen. En uiteindelijk werd dát mijn werk.
Zo werken we samen
Persoonlijke begeleidingVier maanden. In een ritme dat past bij jouw leven — niet andersom. We spreken elkaar elke 2 à 3 weken, in de praktijk of online.
Onbeperkte begeleiding via App
De verandering gebeurt niet alleen in de sessies. Maar ook op dinsdagochtend als je automatisch ja zegt terwijl je nee voelt. Op de hectische dag waarop je niet kunt stoppen en maar doorgaat terwijl je doodop bent. Je verdrietig in de auto zit na een rotgesprek op je werk. Dat zijn de momenten waarop we in contact blijven via de app tussen de sessies door. Zodat onze samenwerking geen reeks losse gesprekken is, maar een doorlopend proces.Dáár zit het verschil.
Oefeningen & toolsKlein en haalbaar. Afgestemd op drukke dagen. Niet als extra taken op je lijst — maar als manieren om anders om te gaan met wat er toch al gebeurt.
Roos vroeg zich eerst ook of dit iets voor haar was. Ze besloot het gewoon te vragen. Plan een gesprek en ontdek of het voor jou klopt.
Roos vroeg zich eerst ook of dit iets voor haar was. Ze besloot het gewoon te vragen. Plan een gesprek en ontdek of het voor jou klopt.
Voor als je twijfelt of je dit mag
Je vraagt je misschien af of je het niet te groot maakt. Of je er erg genoeg aan toe bent.
Maar eerlijk? Dat is niet de echte twijfel.
De echte twijfel is schaamte. Schaamte dat je dit nog niet zelf hebt opgelost. Dat anderen het wél lijken te kunnen. Dat je hier — misschien alweer — tegenaan loopt.
Die schaamte ken ik. En het is precies de reden waarom dit al zo lang duurt.
Je hoeft niet ingestort te zijn of een bevestiting te hebben van de huisarts dat het echt niet meer gaat.
Je hoeft alleen eerlijk te zijn over wat je al een tijdje weet. En de moed te hebben om daar iets mee te doen
De investering voor
The Inner Shift is € 995,-
Mogelijk kan dit vanuit een opleidingsbudget of persoonlijk ontwikkelingsbudget door je werkgever vergoed worden. Betaling in 3 termijnen van €332,- is mogelijk.
Je hebt deze pagina tot hier gelezen. Dat betekent iets.
Geef dat gevoel een kans.