Ik ben Marlies.
Moeder van drie dochters.
Ondernemer.
En iemand die feilloos ziet waar vrouwen zichzelf onderweg zijn kwijtgeraak en zichzelf niet meer als uitgangspunt nemen. Terwijl hun leven er aan de buitenkant gewoon prima uitziet.
Dat zien begon niet als werk.
Dat begon bij mezelf.
Ik ben iemand die het altijd goed wilde doen. Die scherp voelde hoe het met anderen ging.
Die rekening hield, aanpaste, meeging.
Daar ben ik nog steeds goed in.
Alleen zat daar een blinde vlek onder.
Ik hield met iedereen rekening. Behalve met wat klopt voor mij.
Van buiten was ik sterk en had ik het goed voor elkaar. Van binnen twijfelde ik vaker dan iemand ooit zag.
Ik voelde me kleiner dan ik was. Alsof ik iets miste wat anderen wél leken te hebben.
Niet omdat mijn leven instortte. Maar juist terwijl alles “gewoon doorging”.
Ik zie het als een stille vorm van jezelf kwijtraken.
Zonder grote drama´s
Wel met een voortdurende afstand van wat goed voor je is en wie je eigenlijk bent
